Tesamorelin

Tak, jako lek: Egrifta, zatwierdzony przez FDA w 2010 roku w celu redukcji nadmiaru tkanki tłuszczowej w jamie brzusznej u osób z lipodystrofią związaną z HIV. Tesamorelina sprzedawana tutaj jest materiałem badawczym wyłącznie do użytku laboratoryjnego.

Jest to te same 44 aminokwasy z grupą trans-3-heksenylową na początku. Ta grupa chroni ją przed enzymem DPP-IV, który rozkłada naturalny GHRH w ciągu kilku minut.

W głównym badaniu klinicznym tłuszcz trzewny, czyli tłuszcz wokół narządów, spadł o 15,2% w ciągu 26 tygodni, podczas gdy w grupie placebo wzrósł o 5,0%. Tłuszcz podskórny zmienił się znacznie mniej.

Oba są analogami GHRH. Tesamorelina to pełny hormon składający się z 44 aminokwasów z grupą ochronną i zatwierdzonym lekiem. CJC-1295 to zmodyfikowany fragment 1-29; jego wersja DAC wiąże się z albuminą i utrzymuje się około tygodnia.

Dziesięć szczelnie zamkniętych fiolek liofilizowanej tesamoreliny, wszystkie z jednej partii, w dawkach 2 mg, 5 mg lub 10 mg na fiolkę. Jeden raport partii obejmuje wszystkie dziesięć.

Tesamorelina jest wysyłana jako liofilizowany proszek w szczelnie zamkniętych fiolkach, który pozostaje stabilny w temperaturze pokojowej podczas transportu. Każde zamówienie jest wysyłane w dyskretnym opakowaniu z numerem przesyłki, a większość przesyłek dociera w ciągu 7 do 14 dni. Po otrzymaniu przechowuj w zamrażarce w temperaturze -20°C. Certyfikat analizy dla aktualnie wysyłanej partii znajduje się na naszej stronie z wynikami laboratoryjnymi.

Nasza tesamorelina przekracza >98% czystości potwierdzonej metodą HPLC z odwróconą fazą, wykazującą czas retencji charakterystyczny dla sekwencji GHRH składającej się z 44 aminokwasów z N-końcową modyfikacją lipidową heksenylową. Każda partia przechodzi kompleksową kontrolę jakości: potwierdzenie masy cząsteczkowej za pomocą spektrometrii mas (~5135 Da z grupą heksenylową vs ~5040 Da dla niemodyfikowanego GHRH) potwierdzające koniugację kwasu trans-3-heksenowego, sekwencjonowanie peptydów metodą degradacji Edmana lub fragmentacji MS/MS weryfikujące pełną sekwencję GHRH 44-AA oraz przyłączenie heksenylu na N-końcu, testy wiązania z receptorem GHRH z użyciem komórek przysadki lub linii komórkowych eksprymujących GHRHR mierzące powinowactwo tesamoreliny (typowe Kd w nanomolach) i wykazujące kompetycyjne wypieranie znakowanego GHRH, funkcjonalne testy wydzielania GH poprzez traktowanie pierwotnych hodowli somatotropów przysadki lub komórek GH3 tesamoreliną i pomiar zależnego od dawki uwalniania GH za pomocą ELISA lub testu immunologicznego luminescencyjnego określającego potencję EC50, testy akumulacji cAMP potwierdzające aktywację szlaku GHRHR-Gs-cyklazy adenylowej za pomocą ELISA cAMP lub biosensorów rezonansowego transferu energii bioluminescencji (BRET), testy oporności na DPP-IV porównujące kinetykę degradacji tesamoreliny i natywnego GHRH w obecności enzymu dipeptydylopeptydazy IV wykazujące, że modyfikacja heksenylowa zapewnia ochronę proteolityczną, testy na endotoksyny (<0,1 EU/mg) oraz kompleksowy Certyfikat Analizy z numerem partii i datą produkcji.

Oprócz czystości chemicznej (HPLC >98%, spektrometria mas potwierdzająca strukturę 44-AA z modyfikacją heksenoylową), stosujemy kompleksowe testy wiązania receptora i testy funkcjonalne: (1) Testy wiązania receptora GHRH z użyciem komórek przedniego płata przysadki, komórek guza przysadki szczura GH3 lub linii komórkowych transfekowanych GHRHR, mierzące zdolność Tesamoreliny do konkurowania z radioaktywnie znakowanym GHRH o wiązanie z receptorem (wiązanie kompetycyjne określające IC50) lub bezpośrednie wiązanie GHRHR (wiązanie nasycające określające powinowactwo Kd, zazwyczaj 1-10 nM), co wykazuje wysokie powinowactwo rozpoznawania receptora. (2) Testy biologiczne wydzielania GH, złoty standard walidacji funkcjonalnej: traktowanie pierwotnych hodowli somatotropów przysadki lub komórek GH3 rosnącymi dawkami Tesamoreliny i pomiar uwalniania GH do pożywki za pomocą ELISA, chemiluminescencji lub radioimmunologicznych metod oznaczania, określające potencję EC50 (zazwyczaj w zakresie nanomolarnym) i maksymalne wydzielanie GH, co wykazuje, że funkcjonalna aktywacja GHRHR przekłada się na uwalnianie hormonu. (3) Testy akumulacji cAMP mierzące wytwarzanie drugiego przekaźnika: traktowanie komórek eksprymujących GHRHR Tesamoreliną i ilościowe oznaczanie wewnątrzkomórkowego cAMP za pomocą ELISA, bioluminescencji (GloSensor) lub biosensorów BRET, potwierdzające zależną od dawki aktywację szlaku białka Gs i cyklazy adenylanowej. (4) Testy aktywacji PKA mierzące aktywność kinazy białkowej A poprzez fosforylację substratów poniżej w szlaku (Western blot fosfo-CREB) lub biosensory PKA oparte na FRET, wykazujące transdukcję sygnału cAMP. (5) Testy mobilizacji wapnia z użyciem fluorescencyjnych wskaźników Ca2+ (Fluo-4, Fura-2) mierzące wzrost wewnątrzkomórkowego wapnia po podaniu Tesamoreliny, potwierdzające aktywację kanałów jonowych w szlaku GHRHR. (6) Testy oporności na DPP-IV: inkubacja Tesamoreliny i natywnego GHRH z oczyszczoną dipeptydylopeptydazą IV i pomiar degradacji peptydu w czasie za pomocą HPLC/spektrometrii mas, wykazujące, że modyfikacja heksenoylowa zapewnia ochronę proteolityczną wydłużającą okres półtrwania.