Tesamorelin

Ja, als geneesmiddel: Egrifta, goedgekeurd door de FDA in 2010 om overtollig buikvet te verminderen bij mensen met HIV-geassocieerde lipodystrofie. De hier verkochte tesamoreline is onderzoeksmateriaal uitsluitend voor laboratoriumgebruik.

Het is dezelfde 44 aminozuren met een trans-3-hexenoylgroep aan het begin. Die groep beschermt het tegen het enzym DPP-IV, dat natuurlijk GHRH binnen enkele minuten afbreekt.

In de belangrijkste studie daalde visceraal vet, het vet rond de organen, met 15,2% over 26 weken, terwijl het met 5,0% steeg bij placebo. Vet onder de huid veranderde veel minder.

Beide zijn GHRH-analogen. Tesamoreline is het volledige 44-aminozuurhormoon met een beschermende groep en een goedgekeurd geneesmiddel erachter. CJC-1295 is een gemodificeerd 1-29-fragment; de DAC-versie bindt aan albumine en werkt ongeveer een week.

Tien verzegelde flacons met gevriesdroogde tesamoreline, allemaal uit één batch, van 2 mg, 5 mg of 10 mg per flacon. Eén batchrapport dekt alle tien.

Tesamoreline wordt verzonden als gevriesdroogd poeder in verzegelde flacons, dat stabiel blijft bij kamertemperatuur tijdens de reis. Elke bestelling gaat uit in neutrale verpakking met tracking, en de meeste komen binnen 7 tot 14 dagen aan. Bewaar het in de vriezer bij -20°C zodra het aankomt. Het analyserapport voor de batch die we nu verzenden, staat op onze labresultatenpagina.

Onze Tesamoreline overschrijdt >98% zuiverheid, geverifieerd door omgekeerde-fase HPLC die een retentietijd vertoont die kenmerkend is voor de 44-aminozuur GHRH-sequentie met N-terminale hexenoyl-lipidemodificatie. Elke batch ondergaat uitgebreide kwaliteitscontrole: massaspectrometriebevestiging van molecuulgewicht (~5135 Da inclusief hexenoylgroep versus ~5040 Da voor ongemodificeerd GHRH) ter validatie van trans-3-hexeenzuurconjugatie, peptidesequencing via Edman-degradatie of MS/MS-fragmentatie ter verificatie van de volledige 44-AA GHRH-sequentie plus hexenoylhechting aan de N-terminus, GHRH-receptorbindingsbioassays met hypofysecellen of GHRHR-expresserende cellijnen die de affiniteit van Tesamoreline meten (typisch nanomolaire Kd) en competitieve verdringing van gelabeld GHRH aantonen, functionele GH-secretieassays waarbij primaire hypofyse-somatotroopculturen of GH3-cellen worden behandeld met Tesamoreline en dosisafhankelijke GH-afgifte wordt gemeten via ELISA of luminescentie-immunoassay ter kwantificering van EC50-potentie, cAMP-accumulatieassays die GHRHR-Gs-adenylylcyclase-pathwayactivering bevestigen via cAMP-ELISA of bioluminescentieresonantie-energieoverdracht (BRET)-biosensoren, DPP-IV-resistentietesten waarbij de afbraakkinetiek van Tesamoreline versus natuurlijk GHRH wordt vergeleken in aanwezigheid van dipeptidylpeptidase-IV-enzym, wat aantoont dat hexenoylmodificatie proteolytische bescherming biedt, endotoxinetesten (<0,1 EU/mg), en een uitgebreid analyserapport met batchnummer en productiedatum.

Naast chemische zuiverheid (HPLC >98%, massaspectrometrie ter bevestiging van de hexenoyl-gemodificeerde structuur van 44 aminozuren) passen wij uitgebreide receptor-bindings- en functionele bioassays toe: (1) GHRH-receptorbindingsassays met behulp van hypofysecellen uit de voorkwab, GH3-rattenhypofysetumorcellen of GHRHR-getransfecteerde cellijnen, die meten of Tesamoreline kan concurreren met radioactief gelabeld GHRH voor receptorbinding (competitiebinding ter bepaling van IC50) of direct aan GHRHR kan binden (verzadigingsbinding ter bepaling van Kd-affiniteit, doorgaans 1-10 nM), wat een hoogaffiene receptorherkenning aantoont. (2) Bioassays voor GH-secretie, de gouden standaard voor functionele validatie: het behandelen van primaire somatotrofe hypofyseculturen of GH3-cellen met oplopende doses Tesamoreline en het meten van de GH-afgifte in het medium via ELISA, chemiluminescentie of radio-immunoassay, waarmee de EC50-potentie (doorgaans in het nanomolaire bereik) en de maximale GH-secretie worden gekwantificeerd, wat aantoont dat functionele GHRHR-activering leidt tot hormoonafgifte. (3) cAMP-opstapelingsassays die de productie van tweede boodschappers meten: het behandelen van GHRHR-expresserende cellen met Tesamoreline en het kwantificeren van intracellulair cAMP via ELISA, bioluminescentie (GloSensor) of BRET-biosensoren, waarmee de dosisafhankelijke activering van de Gs-eiwit-adenylylcyclase-route wordt bevestigd. (4) PKA-activeringsassays die de proteïnekinase A-activiteit meten via fosforylering van stroomafwaartse substraten (fosfo-CREB Western blot) of FRET-gebaseerde PKA-biosensoren, waarmee de cAMP-signaaltransductie wordt aangetoond. (5) Calciummobilisatie-assays met behulp van fluorescerende Ca2+-indicatoren (Fluo-4, Fura-2) die de intracellulaire calciumstijgingen meten na behandeling met Tesamoreline, ter validatie van het ionkanaalactiveringsonderdeel van de GHRHR-signalering. (6) DPP-IV-resistentietests: het incuberen van Tesamoreline versus natief GHRH met gezuiverd dipeptidylpeptidase-IV-enzym en het meten van de peptide-afbraak in de tijd via HPLC/massaspectrometrie, waarmee wordt aangetoond dat de hexenoylmodificatie proteolytische bescherming biedt en de halfwaardetijd verlengt.