Ipamorelin

Het geeft groeihormoon af via de ghrelinereceptor zonder cortisol, ACTH of prolactine te verhogen, wat GHRP-2 en GHRP-6 wel kunnen. Dat houdt het groeihormoonsignaal zuiver voor onderzoek.

Beide werken op de ghrelinereceptor. GHRP-6 veroorzaakt ook sterke honger en kan cortisol verhogen. Ipamorelin is ontwikkeld om groeihormoon af te geven zonder die bijsignalen.

Nee. Ipamorelin heeft een fase 2-studie bereikt voor darmherstel na een operatie, maar is nooit goedgekeurd als geneesmiddel. Lyze levert het uitsluitend voor laboratoriumonderzoek.

CJC-1295 werkt op de GHRH-receptor en ipamorelin op de ghrelinereceptor: twee verschillende routes naar groeihormoonafgifte. Studies gebruiken de combinatie om te zien hoe ze elkaar versterken.

Tien verzegelde flacons met gevriesdroogd ipamorelin, allemaal uit één batch, met 5 mg of 10 mg per flacon. Eén batchrapport dekt alle tien.

Ipamorelin wordt verzonden als gevriesdroogd poeder in verzegelde flacons, dat tijdens de reis stabiel blijft bij kamertemperatuur. Elke bestelling gaat in neutrale verpakking met tracking en de meeste komen binnen 7 tot 14 dagen aan. Bewaar het na ontvangst in de vriezer bij -20°C. Het analysecertificaat van de batch die we nu verzenden, staat op onze labresultatenpagina.

Ons Ipamorelin overschrijdt >98% zuiverheid, geverifieerd door HPLC met retentietijd kenmerkend voor de Aib-His-D-2-Nal-D-Phe-Lys-NH2 pentapeptidesequentie. Elke batch ondergaat uitgebreide kwaliteitscontrole: massaspectrometrische bevestiging van molecuulgewicht (~711 Da) die de volledige sequentie valideert inclusief C-terminale amidering (cruciaal voor bioactiviteit) en ongebruikelijke aminozuren (Aib = alfa-aminoisoboterzuur, D-2-Nal = D-2-naftylalanine), peptidesequencing via Edman-degradatie of MS/MS-fragmentatie die elk residu en stereochemie verifieert (bevestiging van D-2-Nal- en D-Phe-configuraties essentieel voor GHSR1a-selectiviteit), GHSR1a-receptorbindingsbioassays met cellen die ghrelinereceptor tot expressie brengen, die de competitieve verdringing van ghreline door Ipamorelin meten met IC50-kwantificatie (typisch 1-10 nM affiniteit), functionele GH-secretieassays waarbij primaire hypofyse-somatotroopculturen worden behandeld met oplopende doses Ipamorelin en GH-afgifte wordt gemeten via ELISA/chemiluminescentie met EC50-potentiebepaling (nanomolair bereik) die de vertaling van receptor binding naar hormoonsecretie aantoont, selectiviteitsvalidatieassays die ACTH, cortisol en prolactinespiegels meten en minimale off-target hypofysehormoonstimulatie bevestigen (belangrijk kwaliteitskenmerk dat Ipamorelin onderscheidt van minder selectieve GHRP's), calciummobilisatieassays met fluorescente Ca2+-indicatoren (Fluo-4, Fura-2) in GHSR1a-expresserende cellen die dosisafhankelijke intracellulaire Ca2+-verhoging aantonen en de Gq-PLC-IP3-signaalroute valideren, endotoxinetesten (<0,1 EU/mg), en een uitgebreid analysecertificaat met batchnummer en productiedatum.

Naast chemische zuiverheid (HPLC >98%, massaspectrometrie ter bevestiging van de pentapeptidesequentie met Aib/D-2-Nal/amidering) voeren wij uitgebreide selectiviteitsvalidatie uit: (1) GHSR1a-bindingsassays, met behulp van cellen die de ghrelinereceptor tot expressie brengen, waarbij de competitieve verdringing van gelabeld ghreline door Ipamorelin wordt gemeten en de IC50 wordt bepaald (doorgaans 1-10 nM), wat een hoge-affiniteitsherkenning van de receptor bevestigt. (2) Bioassays voor GH-secretie, waarbij primaire hypofysecellen van ratten/muizen of GH3-cellen worden behandeld met oplopende doses Ipamorelin en de GH-afgifte wordt gekwantificeerd via ELISA/chemiluminescentie met een EC50 in het nanomolaire bereik, wat functionele somatotroopactivering aantoont. (3) Selectiviteitsassays, een kritische kwaliteitscontrole die Ipamorelin onderscheidt van minder selectieve GHRP's: meting van ACTH-secretie uit corticotrofe cellen of volledige hypofyseculturen die minimale ACTH-verhoging aantonen (<10% versus de 50-100% ACTH-toename van GHRP-6), cortisolmeting via competitieve immunoassay die geen significante cortisolverhoging aantoont (in tegenstelling tot GHRP-2/6), en prolactinekwantificering die minimale prolactine-afgifte aantoont. (4) Multi-hormoonpanels in functionele assays, waarbij hypofyseculturen worden behandeld met Ipamorelin en GH, ACTH, cortisol, prolactine, TSH en LH/FSH gelijktijdig worden gemeten via multiplex-ELISA, wat een geïsoleerde GH-verhoging aantoont zonder andere hypofysehormonen te beïnvloeden, wat uitzonderlijke selectiviteit valideert. (5) Calciummobilisatie-assays in gedefinieerde cellijnen, die Ca2+-verhoging aantonen in GHSR1a-expresserende cellen, maar niet in corticotrofe, lactotrofe of thyrotrofe cellijnen die geen GHSR1a tot expressie brengen. (6) Vergelijkende studies, waarbij Ipamorelin zij aan zij wordt getest met GHRP-2, GHRP-6 en Hexareline, wat het superieure selectiviteitsprofiel van Ipamorelin aantoont. Deze uitgebreide selectiviteitsvalidatie zorgt ervoor dat onderzoekers experimentele effecten met vertrouwen kunnen toeschrijven aan geïsoleerde activering van de GH-IGF-1-as, zonder dat cortisol-gemedieerde katabolisme of prolactine-interferentie de resultaten verstoort.